မာတင်္ဂ ဇာတ်တော်

မာတင်္ဂ ဇာတ်တော်

ရှေးတစ်ခါတုန်းက မာတင်္ဂ အမည်ရသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် ဗာရာဏသီ ပြည်၌ နေထိုင်သည်။ ထိုပုဏ္ဏားကား အလွန်တရာ ပညာရှိပြီး၊ အဘိဉာဏ်ကျမ်းဂန်များကို တတ်မြောက်သည်။ သူကား ကျမ်းဂန်အထွေထွေကို မွှန်းတည့်လေ့လာကာ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးကို အထူးတောင်းတလျက်ရှိသည်။ သူ၏ အိမ်ကား ပညာရည် ပေါများသလို၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာလည်း ပြည့်စုံသည်။ သူ၏ အခန်းများကား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး၊ မွှေးရနံ့တို့က ပြည့်နှက်နေသည်။ နံရံများတွင် ပန်းချီကားချပ်များ လှပစွာ ဆွဲသားထားပြီး၊ ကြမ်းပြင်တွင်မူ ပိုးဖဲကြိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှ စိမ့်ဝင်လာပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် အခန်းကို တင့်တယ်စေသည်။

သို့သော် ပုဏ္ဏားကား အလွန်တရာ မာန်မာနကြီးပြီး၊ အခြားသူများကို အထင်မသေး။ သူကား သူ၏ ပညာကို အလွန်တရာ တန်ဖိုးထားပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ မယှဉ်။ သူ၏ အကြည့်များကား အမြဲတမ်း ကြွားဝါပြီး၊ သူ၏ စကားများကား အမြဲတမ်း ပြတ်သားလွန်းသည်။ သူကား သဒ္ဓါတရားထက် ပညာကို ပို၍ မြတ်နိုးသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် တောအုပ်မှ ထွက်လာပြီး၊ ဗာရာဏသီ ပြည်သို့ ရောက်တော်မူသည်။ ဘုရားအလောင်းတော်ကား အလွန်တရာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး၊ စိတ်နှလုံး သဘောထား ကောင်းမြတ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကား အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး၊ သူ၏ စကားများကား အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားကား ရိုးရိုးလေးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ့၏ ဘုန်းကံအလွန်တရာ ထွန်းတောက်သည်။

ဘုရားအလောင်းတော်သည် ပုဏ္ဏား၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်တော်မူပြီး၊ တရားဟောရန် တောင်းပန်သည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏားကား မာန်မာနကြီးစွာ ငြင်းဆန်သည်။

“အို... အသင် တောသား၊ မင်းကား ငါ၏ ပညာကို မသိ။ ငါကား ပညာရှိ ပုဏ္ဏား ဖြစ်သည်။ မင်းကား ငါ့အား မည်သို့ တရားဟောနိုင်အံ့နည်း။” ပုဏ္ဏားက အထင်သေးစွာ ပြောသည်။

“အရှင်ပုဏ္ဏား၊ ပညာကား အလွန်တရာ အရေးကြီးသည်။ သို့သော် သနားကရုဏာနှင့် မေတ္တာတရားတို့သည် ပညာထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။” ဘုရားအလောင်းတော်က ဖြ gentle response သည်။

“မင်းကား ငါ့အား သင်ခန်းစာ မပေးနှင့်။ ငါကား ငါ၏ ကျမ်းဂန်များဖြင့် ငါ၏ ဘဝကို အဆုံးသတ်မည်။” ပုဏ္ဏားက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။

ဘုရားအလောင်းတော်ကား ပုဏ္ဏား၏ မာန်မာနကို မြင်တော်မူပြီး၊ စိတ်မပျက်။ သူကား ပုဏ္ဏားအား အကြိမ်ကြိမ် တရားဟောရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏားကား အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်သည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလေသည်။ မိုးရေများကား ကောင်းကင်မှ တမဟုတ်ချင်း ကျဆင်းလာပြီး၊ မြေပြင်ကို ရေလွှမ်းစေသည်။ လျှပ်စီးများကား တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်ပြီး၊ မုန်တိုင်းကြီးကား အလွန်တရာ ပြင်းထန်သည်။ မိုးရေများကား ပုဏ္ဏား၏ အိမ်သို့ စတင် စီးဝင်လာသည်။ ပုဏ္ဏားကား သူ၏ အိမ်ကို ကယ်တင်ရန် မည်သို့မျှ မပြုလုပ်နိုင်။ သူ၏ ကျမ်းဂန်များကား မည်သည့် အကူအညီမျှ မပေးနိုင်။

ဤအချိန်တွင်၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ပုဏ္ဏား၏ အိမ်သို့ ရောက်တော်မူပြီး၊ ပုဏ္ဏားအား ကယ်တင်သည်။ ဘုရားအလောင်းတော်ကား သူ၏ မေတ္တာတရားဖြင့် မိုးရေများကို တားဆီးပြီး၊ ပုဏ္ဏား၏ အိမ်ကို ကယ်တင်သည်။ ပုဏ္ဏားကား အလွန်တရာ အံ့သြသွားသည်။ သူ၏ မာန်မာနကား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အရှင်... အရှင်ကား မည်သူနည်း။ အရှင်ကား မည်သို့ ဤသို့ မေတ္တာတရားဖြင့် မိုးရေများကို တားဆီးနိုင်အံ့နည်း။” ပုဏ္ဏားက တုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။

“အရှင်ပုဏ္ဏား၊ ငါကား ဘုရားအလောင်းတော် ဖြစ်သည်။ ငါကား မေတ္တာတရားနှင့် သနားကရုဏာဖြင့် အားလုံးကို ကယ်တင်လိုသည်။” ဘုရားအလောင်းတော်က ဖြ gentle response သည်။

ပုဏ္ဏားကား သူ၏ မာန်မာနကို နောင်တရပြီး၊ ဘုရားအလောင်းတော်အား ရှိခိုးသည်။ သူကား သူ၏ အမှားကို နားလည်ပြီး၊ ဘုရားအလောင်းတော်၏ တရားကို နာခံရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ပုဏ္ဏားကား ဘုရားအလောင်းတော်၏ တရားကို နာခံပြီးနောက်၊ သူ၏ မာန်မာနကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ မေတ္တာတရားဖြင့် အသက်ရှင်သည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မေတ္တာတရားနှင့် သနားကရုဏာတို့ကို အလွန်တရာ မြတ်နိုးတော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားကား မာန်မာနကြီးခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို နားလည်ပြီး၊ မိမိ၏ အမှားကို ပြင်ဆင်သည်။